GR | EN
08/04/2011

Όπλα μαζικής παραθεριστικής καταστροφής


 

Οι ελληνικές ακτές πρέπει να προστατευτούν από τη δόμηση στο όνομα της αναζήτησης εσόδων

Η συζήτηση στην ελληνική κοινωνία δεν καταφέρνει να ξεφύγει απο το άκυρο δίλλημμα περιβάλλον ή ανάπτυξη. Το γρήγορο κέρδος και η κερδοσκοπία γης έχει συμμάχους βασικούς οικονομικούς παράγοντες στην Ελλάδα. Μας το έκανε σαφές ο κύριος Ντερούζ όταν δήλωνε οτι “οι πιο σημαντικοί άνθρωποι στην Ελλαδα που βρίσκονται εκτός πολιτικης” του λένε ότι η οικονομία μας σώζεται μόνο με την πλήρη ιδιωτικοποίηση της δημόσιας γης για να κτιστούν εκεί παραθεριστικές κατοικίες.

Φοβάμαι οτι ο κύριος Ντερούζ πείστηκε εύκολα για κάτι που δεν είναι καθόλου αληθές. Δεν ήταν ο πρώτος όμως. Ήδη πριν το 2007 είχαν αρχίσει να εμφανίζονται άρθρα στον ελληνικό τύπο αναφορικά με τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που αναμένουν στα συνορά μας πότε θα χτίσουμε παραθεριστικές κατοικίες για να τις αγοράσουν. Σε αυτό προστέθηκε λίγο αργότερα η ιδέα ότι οι κατοικίες αυτές θα απευθύνονται σε ευρωπαίους συνταξιούχους. Τα άρθρα ανέφεραν ότι η παραθεριστική κατοικία ειναι το “ελ ντοράντο” της Ελλάδας περιγράφοντας την ανάπτυξη της παραθεριστικής κατοικίας ως την εύκολη πανάκεια όλων των προβλημάτων μας.

Οι πιέσεις αυτές πέτυχαν και ο κ. Σουφλιάς, τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, καταθέτει την πρόταση του χωροταξικού τουρισμού για τη δυνατότητα ανάπτυξης παραθεριστικής κατοικίας μέσα σε ξενοδοχεία με τη χρήση των συντελεστών δόμησης αυτών. Ένας πολίτης κτίζει 200 τμ σε καθε 4 στρέμματα και δεν μπορει να κτίσει πάνω από 400 τμ ακόμη και αν διαθέτει αδιαίρετα χιλιάδες στρέμματα γης.Με αυτούς τους όρους κτίζεται και η παραθεριστική κατοικία που δεν χρήζει επιδότησης καθώς δεν θεωρείται τουριστική επένδυση. Αντιθέτως, τα ξενοδοχεία επιδοτούνται γενναία και κτίζονται µε υπερπολλαπλάσιο συντελεστή δόµησης. Σε κάθε 4 στρέµµατα αντιστοιχούν 800 τµ, έτσι ώστε π.χ. στα 40 στρέµµατα να αντιστοιχούν 8.000 τµ. και ούτω καθεξής. Αμέσως ξεχύθηκαν δικηγόροι μεγάλων εταιριών στα νησιά του Αιγαίου και αγόρασαν ολόκληρα κομμάτια κατοικημένων νησιών για να επωθεληθούν από την πολλαπλή αυτή επιδότηση σε επιτρεπόμενη δόμηση αλλά και από τον αναπτυξιακό νόμο για κάτι που θα μπορούσαν επιπλέον να πουλήσουν.

Η πρόταση αυτή του κ. Σουφλιά καταργούσε την πολεοδομική νομοθεσία αφού δεν απαιτούσε πολεοδομικό σχέδιο για δόμηση αυτών των άτυπων παραθεριστικών χωριών εντός ξενοδοχείων και δεν προέβλεπε χώρους δημόσιας χρήσης μέσα σε αυτά. Αντίθετα, ένας μη ξενοδόχος που θα ήθελε να κτίσει παραθεριστική κατοικία αντίστοιχης κλίμακας θα πρέπει να κάνει ιδιωτική πολεοδόμηση, να παραχωρήσει το 40% της δομούμενης εκτασης σε δημόσια χρήση.

Απέναντι στην πρόταση αυτή στάθηκε το Εθνικό Συμβούλιο Χωροταξιας και όλοι οι φορείς του τουρισμού εκτός του ΣΕΤΕ. Ειναι χαρακτηριστικό οτι τα μέλη του ΔΣ του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου μετά απο επίσκεψη τους στην Ισπανία όπου αντίκρισαν την πλήρη τουριστικη υποβάθμιση όλων των μεσογειακών ακτών της απο τεράστια συγκροτήματα παραθεριστικής κατοικίας, τάχθηκαν επίσης ενάντια στην πρόταση αυτή.

Τελικά, ο κ. Σουφλιάς αναδιπλώθηκε και πρότεινε η δυνατότητα δόμησης παραθεριστικής κατοικίας να περιοριστεί στο 20% της συνολικής δόμησης αντί για το 70% της αρχικής του πρότασης, καθιστώντας υποχρεωτική τη βιωσιμότητα της ξενοδοχειακής μονάδας για να αξίζει η επένδυση.

Η βασική μας βιομηχανία στην Ελλάδα είναι ο τουρισμός. Εκεί στηρίζονται οι οικονομικές προοπτικές της χωράς μας. Στην Ισπανία αν και κατέστρεψαν τις παράκτιες περιοχές, έχουν διατηρήσει τις πόλεις τους και την ενδοχώρα τους. Αντίθετα, εμείς έχουμε διατηρήσει μεγάλο ποσοστό των ακτών μας, αλλά έχουμε καταστρέψει τις πόλεις μας και έχουμε μικρή ενδοχώρα. Η επιλογή ανάπτυξης μαζικής παραθεριστικής κατοικίας στις ελληνικές ακτές, θα ήταν εφάμιλη με το αν οι Ισπανοί εφάρμοζαν ξαφνικά την αντιπαροχή στα ιστορικά τους κέντρα προκειμένου να χτίσουν πιο ψηλά κτήρια και να πουλήσουν διαμερίσματα. Θα κατέστρεφε το μόνο τμήμα του ελληνικού χώρου που έχουμε διατηρήσει καλύτερα απο τους ανταγωνιστές μας στον τουρισμό.

Τα εκατομμύρια Ευρωπαίων που αδημονούν να αγοράσουν παραθεριστική κατοικία στην Ελλάδα, θυμίζουν τους τόνους χρυσού που περίμεναν τους τολμηρούς που χάσαν τη ζωή τους ψάχνοντας την πόλη του Ελ Ντοράντο. Στην πραγματικότητα, χιλιάδες είναι οι απούλητες παραθεριστικές κατοικίες στους κύριους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς οπως οι Κυκλάδες. Η εξασθένιση της ευρωπαϊκής μεσαίας τάξης, η οικονομική κρίση και η κακή εμπειρία των ευρωπαίων που αγόρασαν κατοικίες στην Ισπανία, απογοητεύουν κάθε ευφάνταστο.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "FREE SUNDAY" στις 8 Απριλίου 2011

Tags: