σε ,

Πολιτικός: Όραμα του να «αλλάξει τον κόσμο» – Ίσος μεταξύ ίσων, αλλά με θεσμικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων

Με το που ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα μου για τις ευρωεκλογές, άρχισα να δέχομαι ερωτήσεις όπως «πώς νιώθεις τώρα που είσαι πολιτικός;». Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι ερωτήσεις μου δημιουργούσαν την απορία:  όταν  ένας πολίτης είναι ενεργός από μαθητής στο περιβαλλοντικό κίνημα ή άλλα κομμάτια της κοινωνίας των πολιτών, γιατί δεν είναι πολιτικός ήδη και  τι αλλάζει όταν γίνεται «πολιτικός»;

Τι διαφοροποιεί τον πολιτικό από τον ενεργό πολίτη στην πράξη;

Η απάντηση είναι απλή. Η συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων. Ο ενεργός πολίτης συνήθως δε συμμετέχει άμεσα στη λήψη αποφάσεων. Κινητοποιεί την κοινή γνώμη και ενεργοποιεί τους δημόσιους φορείς προκειμένου να βελτιωθεί η κοινωνία. Ασκεί τη δύναμη που του δίνει η δημοκρατία  για να αναδείξει θέματα που αφορούν τη λειτουργία της κοινωνίας μας και να τα εντάξει στον κοινωνικό διάλογο.  Εντοπίζει κενά και δρα για να αντιμετωπιστούν. Παρόμοια και ο πολιτικός,  εντοπίζει κενά και δρα για να αντιμετωπιστούν, όμως βασικό του εργαλείο είναι η συμμετοχή του στη λήψη αποφάσεων που του προσφέρει ο θεσμικός του ρόλος .

Ο πολιτικός, λοιπόν, είναι ένας ενεργός πολίτης με συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων.

Ποιος έχει μεγαλύτερη δύναμη;

Αυτός που θα έχει ξεκάθαρο όραμα, θα δουλέψει περισσότερο και θα δημιουργήσει περισσότερες συμμαχίες.  Αναμφίβολα, ένας ενεργός πολίτης αν συγκεντρώσει την υποστήριξη και άλλων ενεργών πολιτών και ομάδων πολιτών γύρω από το όραμα του, τότε μπορεί να επηρεάσει ή και να ανατρέψει αποφάσεις θεσμικών οργάνων. Από την άλλη, αυτό θα χρειαστεί πολύ δουλειά και στοχοπροσήλωση.

Ένας πολιτικός, αν έχει διευρυμένη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων,  μπορεί  πολύ πιο εύκολα να διαμορφώσει πολιτικές.  Αν όμως δεν έχει ξεκάθαρο όραμα, δεν δουλέψει αρκετά για να κατανοήσει ολοκληρωμένα τα προβλήματα και να δώσει ολοκληρωμένες λύσεις, να εξηγήσει στους πολίτες τις επιλογές του και να κερδίσει δίκαια την υποστήριξή τους,  θα χάσει.  Τη δύναμη την έχει αυτός που έχει ως προτεραιότητα να «αλλάξει τον κόσμο» και το κάνει δημιουργώντας συναινέσεις για αλλαγές.

Υπάρχουν φορές που οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν ακόμη και αν δεν υπάρχει πλειοψηφική υποστήριξη. Αν εξηγηθούν ολοκληρωμένα τα κίνητρα της απόφασης και αυτή συνάδει με αρχές για τις οποίες ο πολιτικός μάχεται, τότε οι αποφάσεις αυτές μπορεί να γίνουν αποδεκτές.

Σε καμία περίπτωση όμως πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η τέχνη του ονείρου και του οράματος για μια καλύτερη κοινωνία. Αν δεν πιστεύεις ότι τα αδύνατα μπορούν να γίνουν δυνατά, καλύτερα είναι να πηγαίνεις σπίτι σου.

Η πολιτική είναι δουλειά – πολύ δουλειά.

Μια συνήθης κατηγορία για τους πολιτικούς, είναι ότι βλέπουν την πολιτική ως επάγγελμα- μέσο βιοπορισμού, από το οποίο εξαρτώνται για να ζήσουν ή για να διατηρήσουν το επίπεδο διαβίωσης τους.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό είναι το τέλος ενός πολιτικού.  Αν ο πολιτικός δεν είναι πρώτα από όλα ενεργός πολίτης, αν δεν είναι προτεραιότητά του  να αλλάξει τον κόσμο, τότε έχει ευνουχιστεί.  Τότε είναι εξουσιαστής, όχι πολιτικός, γιατί δεν τον ενδιαφέρουν κατά προτεραιότητα τα κοινά – η Πόλις- αλλά τα αγαθά της εξουσίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλοι οι πολιτικοί θέλουν κάτι να βελτιώσουν. Το κρίσιμο ερώτημα είναι για ποιους αυτό αποτελεί την πρώτη τους προτεραιότητα.

Πραγματικά, είναι μια μεγάλη τιμή να μπορείς να προσφέρεις στην κοινωνία από μια θέση λήψης αποφάσεων.  Πρέπει να είσαι διπλά πολίτης τότε, μία γιατί αυτό είσαι και μία γιατί αυτή είναι η ευθύνη που αναλαμβάνεις απέναντι στους συμπολίτες σου. Ο χρόνος που η κοινωνία σε επιλέγει να την υπηρετήσεις πρέπει να μην πάει χαμένος. Καμία ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη.  Η συμμετοχή στα κοινά με θεσμικό ρόλο είναι μια τεράστια ευκαιρία να αλλάξεις την καθημερινότητα. Ο δρόμος δεν μπορεί παρά να είναι ένας:  Όραμα και δουλειά, δουλειά, δουλειά.

Χωρίς δουλειά και προσοχή στις λεπτομέρειες, ακόμη και το καλύτερο όραμα, ακόμη και η πιο ωραία ιδέα μπορεί να χαθεί.

Πολιτικός ο ισότιμος πολίτης

Όπως ο  ενεργός πολίτης έτσι και ο πολιτικός δεν έχουν ανάγκη από κοινωνικές ιεραρχίες. Κανένας πολίτης δεν βρίσκεται σε υψηλότερο βάθρο από κανέναν άλλον.  Είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη να είσαι πολιτικός, τίποτε παραπάνω. Το να είσαι πολιτικός σημαίνει να είσαι ακόμη πιο ίσος με κάθε συμπολίτη μας ξεχωριστά, γιατί δεν εκπροσωπείς τις διαφορετικές κοινωνικές ομάδες στις οποίες ανήκεις, αλλά όλη την κοινωνία.

Στην εποχή μας αυτό σημαίνει εκτός των άλλων άμεση επικοινωνία. Με τα σύγχρονα εργαλεία του διαδικτύου, είναι ευκολότερο να αποκαταστήσουμε την αμεσότητα στην επικοινωνία των πολιτών που παλεύουν για την αλλαγή της κοινωνίας χωρίς άμεση συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων με τους πολίτες που επιλέγονται για να αλλάξουν την κοινωνία συμμετέχοντας στην λήψη αποφάσεων. Ο χρόνος συνεχίζει να βάζει περιορισμούς, όμως ακόμη κι αν δεν είναι πάντα τέλεια, η επικοινωνία αυτή θεωρείται πλέον δεδομένη.

Συμπερασματικά. Ο «πολιτικός» είναι ένας ενεργός πολίτης με συγκεκριμένο θεσμικό ρόλο στη λήψη αποφάσεων.  Αν έχει σαν προσωπική του προτεραιότητα να βελτιώσει την κοινωνία, έχει  ξεκάθαρο όραμα, βάζει τον πήχη ψηλά και δουλεύει σκληρά, κτίζοντας  κοινωνική συναίνεση μπορεί να πετύχει σημαντικές αλλαγές και να κάνει πράξη όνειρα και  οράματα για μια δίκαιη, ανθρώπινη και βιώσιμη κοινωνία.  Είναι ένας ίσος μεταξύ ίσων, ένας καθημερινός πολίτης με μεγαλύτερη ευθύνη στους ώμους του. Την ευθύνη να μη χάσει την ευκαιρία να αλλάξει τον κόσμο.