Κάθε χώρα που πίστεψε ότι βρήκε το δικό της Ελντοράντο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, πέρασε δύσκολά ειδικά έαν ήταν σαν την δικιά μας δηλαδή ήδη φτωχοποιημένη. Χώρες με αδύναμους θεσμούς, όπως η χώρα μας, ανακάλυψαν ότι τα δώρα των εξορύξεων πετρελαίου είναι η φτώχεια, η καταστολή κινημάτων, ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός, η μείωση της ανεξαρτησίας της χώρας και κάποιες φορές ο πόλεμος. Η βία που ασκούμε στο περιβάλλον από την καύση των υδρογονανθράκων επιστρέφει σε εμάς που τα παράγουμε.

Πιστεύω ότι θα έπρεπε να πληρώναμε για να μείνουν τα πετρέλαια θαμμένα στον βυθό και στο υπέδαφος για πάντα. Γιατί; Για όσους η κλιματική αλλαγή, η ρύπανση των υδάτων και η ακραία περιβαλλοντική υποβάθμιση δεν αποτελούν πρόβλημα, ακούστε τα παρακάτω:

Το χαρτζιλίκι που θα μας δώσουν οι πολυεθνικές του πετρελαίου θα είναι πολύ λιγότερο από το κόστος για τον τόπο από τις εξορύξεις.

Θα εξανεμιστεί από το κόστος αύξησης εξοπλισμών λόγω της αυξανόμενης έντασης με την Τουρκία. Η ένταση αυτή θα πλήξει μοιραία την οικονομία και τον τουρισμό μας.

Δεν θα φτάσει να πληρώσει το κόστος από ένα ατύχημα σαν αυτό στον κόλπο του Μεξικού, στις δικές μας κλειστές θάλασσες. Το κόστος αυτό μπορεί να είναι δραματικό και μακροχρόνιο για τη βασική μας βιομηχανία, τον τουρισμό και κατά συνέπεια για την απασχόληση, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα δημόσια έσοδα και όλες τις χρηματοδοτούμενες από αυτά πολιτικές.

Οι πετρελαϊκές εταιρείες θα εισπράξουν, λοιπόν, τα χρήματα· εμείς φτώχεια και εντάσεις.

Θα μου πείτε, και ποια είναι η λύση; Να μην κάνουμε τίποτα κάθε φορά που υπάρχει κίνδυνος περιβαλλοντικού ατυχήματος ή που εκνευρίζεται η Τουρκία;

Οχι, δεν λέω αυτό.

Λέω να παίρνουμε τον τόπο μας στα σοβαρά και να μην αγόμαστε και φερόμαστε από τυχοδιωκτικά ένστικτα. Το ζητούμενο σήμερα είναι η έξοδος από την κρίση και αυτή δεν θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού αλλά μέσα από αλλαγή των πολιτικών που έχουν εγκλωβίσει την πραγματική οικονομία μας και την κοινωνία μας σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και φτώχειας.