Κάθε χώρα που πίστεψε ότι βρήκε το δικό της Ελντοράντο του πετρελαίου, του φυσικού αερίου πέρασε δύσκολά ειδικά έαν ήταν σαν την δικιά μας δηλαδή ήδη φτωχοποιημένη. Χώρες με αδύναμους θεσμούς, όπως η χώρα μας, ανακάλυψαν ότι τα δώρα των εξορύξεων πετρελαίου είναι η φτώχεια, η καταστολή κινημάτων, ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός, η μείωση της ανεξαρτησίας της χώρας και κάποιες φορές ο πόλεμος. Εμείς το ανακαλύψαμε με τις Σκουρίες. Η καταστροφή που έφεραν οι επενδύσεις εκεί αφορόσε την ζωή τις δουλίες και τα όνειρα τόσων ανθρώπων.

Αυτό που μάθαμε στις Σκουριές στις θάλασσες ισχύει με το παραπάνω. Το χαρτζιλίκι που θα μας δώσουν οι πολυεθνικές του πετρελαίου θα είναι πολύ λιγότερο από το κόστος για τον τόπο από τις εξορύξεις. Μα πριν κάν φτάσουμε εκεί, ποιά πετρελαική θα φτάσει να πληρώσει το κόστος από ένα ατύχημα σαν αυτό στον κόλπο του Μεξικού, στις δικές μας κλειστές θάλασσες

. Φανταστήτε αυτή η εικόνα να είναι από το Ιόνιο, έστω χωρίς ατύχημα. Φανταστήτε το κόστος, ένα κόστος δραματικό για τον τουρισμό μας. Δουλείες, ασφαλιστικές εισορές, δημόσια έσοδα και χρηματοδοτούμενες .

Πιστεύω ότι θα έπρεπε να πληρώναμε για να μείνουν τα πετρέλαια θαμμένα στον βυθό και στο υπέδαφος για πάντα.

Οι πετρελαϊκές εταιρείες θα εισπράξουν, λοιπόν, τα χρήματα· εμείς φτώχεια και εντάσεις.

Να μην κάνουμε τίποτα κάθε φορά που υπάρχει κίνδυνος περιβαλλοντικού ατυχήματος ή που εκνευρίζεται η Τουρκία;

Η βία που ασκούμε στο περιβάλλον από την καύση των υδρογονανθράκων επιστρέφει σε εμάς που τα παράγουμε. Η βία που ασκούμε

Λέω να παίρνουμε τον τόπο μας στα σοβαρά και να μην αγόμαστε και φερόμαστε από τυχοδιωκτικά ένστικτα. Το ζητούμενο σήμερα είναι η έξοδος από την κρίση και αυτή δεν θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού αλλά μέσα από αλλαγή των πολιτικών που έχουν εγκλωβίσει την πραγματική οικονομία μας και την κοινωνία μας σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και φτώχειας